اتوبوس!!!
تا حالا شده سوار اتوبوس بشی؟
بعد از اینکه سوار شدی بلیط بدی؟؟!!
واسه درک زندگی بهتره که سوار اتوبوس بشی و آدما رو از نزدیک بشناسی. اتوبوس یه دنیا قصه است که واسه شنیدنش کافیه فقط به مسافراش نگاه کنی.!
دیروز که اتوبوس بودم به مسافراش نگاه کردم و گفتم چه خوب میشد که من ذهن اینارو میخوندم.
همشون یه ماجرایی داشتن. اصلا آدم تو ماشین شخصی به قدر اتوبوس خوش نمیگذرونه. وقتی که سوار یه اتوبس پر بشی بدتر بهت خوش میگذره. اتوبس یه واژه دیگه به نام قاطر همگانی هم دارد .
واقعا خیلی باحاله که اتوبوس پر باشه و تو جایی واسه گرفتن نداشته باشی و آخرش که میخواد اتوبوس بایسته بیافتی زمین و همه به حالت بخندن. اتوبوس یه دنیا رازه. زنی که کنار پنجره نشسته و تسبیح دستشه و با خیال راحت رو صندلیش لم داده و داره آیه الکرسی میخونه و یه دختر دیگه اون طره نشسته و کنار پنجره است و یه آهی میکشه و به بیرون نگاه میکنه همه ی اینا خودشون یه قصه دارن .
مردی که اون طرف اتوبوسه و میله رو محکم گرفته که نیافته و تو دستش یه کیسه نایلونه که معلومه توش لباس کاگریشه و احساس گرما میکنه و آرزوشه که یکی بلند شه و جا بهش بده.
پیرزنی که وایساده و توان ایستادن رو نداره با صورتی خسته و چروکین که به دختری که نشسته نگاه میکنه...
تو اتوبوس میشه آدما رو شناخت. اتوبوس مثل یه دنیای کوچیکه که همه جور آدم توش جمع شدن و همشون یه مقصد خاصی دارن بعضیاش زودتر به مقصد میرسن و بعضیا دیرتر و خسته تر.
اگه دلت گرفت و فکر کردی که غم و غصه ات زیاده و احساس نا امیدی کردی سوار اتوبوس شو و تو یه جای خوب بشین تا بتونی همه رو ببینی و خوب بهشون نگاه کن شاید درس جدید زندگیتو تو اتوبوس یاد بگیری...