دلم گرفته آسمون نمیتونم گریه کنم

شکنجه میشم از خودم نمیتونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها رو سینه من اومده

آخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم

تو روزگار بی کسی یه عمره که دربه درم

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم

من واسه آتیش زدن یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون یکم منو حوصله کن

نگو که از این روزگار یه خورده کمترگله کن

منو به بازی میگیرن عقربه های ساعتم

برگه تقویم میکنه لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین یه لحظه تو نفس نزن

نچرخ تا آروم بگیره یه آدم شکسته تر

این ترانه رو من خیلی دوست دارم واسه همین گذاشتمش تو وبلاگم.

یه وقت یکی ازم پرسید دوست داشتن خوبه یا عشق و منم جواب ندادم چون واقعا نمیدونستم کدوم یکی خوبه. تا اینکه سرنوشت یه بازیهایی باهام کرد که جوابمو گرفتم. و حالا میگم که دوست داشتن والاتر از عشقه. چون شاید همه جنبه دوست داشتنو داشته باشن ولی هیچ کس جنبه و لیاقت عاشق شدنو نداره و من اینو کاملا مطمئنم.

عاشقی خیلی سخته. نمیدونم یه نوع احساسی تو دوست داشتن هست که تو عاشقی نیست. وقتی آدم کسی رو دوست داره دیگه واسه طرف مقابلش سیم خاردار نمیکشه ولی تو عشق احساس سنگینتر میشه و نمیشه این بار سنگین رو کشید.

نمیدونم متوجه حرفام میشی یا نه؟ ولی من اینارو واقعا تجربه کردم و معنای واقعی هردوشونو فهمیدم.

به نظر من عاشقی آخرین مرحله از عواطف انسانه که انسان واسه رسیدن به این مرحله خیلی چیزارو باید تجربه کنه که شاید اصلا نتونه این مراحلو طی کنه چون واسه طی کردن این راه کوله بارت باید پر باشه. من خودم نتونستم این راهو برم چون دیدم هنوز واسم زوده و به اون مرتبه از عواطف نرسیدم که بتونم این مرحله رو طی کنم.

پس تو هم عجله نکن چون به جایی میرسی که من الان هستم. عشق رو بزار کنار و فقط دوست داشته باش. ولی اگه دوست داری فقط لفظ عاشقی رو به خودت بدی ایرادی نداره ولی مواظب تک تک جملاتت باش . شاید روزی برسه که منم بگم عاشقم ولی از اون روز میترسم. آدم هم از هرچی بترسه به سرش میاد پس تو هم بترس.